170316 prullaria Arie

Beste lezer. Hebt u dat ook dat u erg dankbaar bent op bepaalde momenten? Niet voor het doen maar gewoon voor het erbij zijn. Wij zijn dankbaar. Wij waren erbij. We zullen onszelf en elkaar blijven danken dat we hierbij mochten zijn.

Stel u 6 olijke mannen voor die na een Dakar rally van het leven genieten op een terras in Zuid Amerika. Bedelaars, schooiers, zangers en verkopers worden weggestuurd om de pret hoog te houden. Totdat Frenk aan zijn vrouwelijke thuisblijvers denkt bij de aankomst van een armband als prullaria verkopende jonge dame met hongerige zoon. Bert en Peter weten ook niet echt wat er mee te moeten maar zien de vrouw en kind en helpen de wereld een stukje verder voor een euro of 6. Arie wordt geactiveerd door de groep. U allen weet wat er bij deze krullebol in de genen zit en de 300 gevraagde peso's is ons Marianneke wel waard maar gepingeld wordt er. Kind huilen, vrouw bijna bedelend. Wij met 5 opporrend. Grrr. ( dat eerste van graag, maar Arie komt niet verder) . Gekocht! Liever 220 dan niks denkt het vrouwke. Kan mijn kind weer iets eten. Arie betaald. Ho! Stop! Vijf mannen zien het gezicht van de jongedame als ze 200 dollar in haar hand heeft ipv 200 peso's. Daar zijn vrienden voor. Arie bedankt zijn medereizigers en is bang dit verhaal nog lang te mogen horen. Wij bedanken Arie voor het erbij mogen zijn bij dit hoogtepunt in ons leven. Dat ons Marianneke veel waard is weet u, beste lezer. Maar u allen kent Arie.

170316 jonge mannen

Wij zijn mannen. Echte stoere mannen. Wij hebben 2 stoere auto's. Wij rijden op het Dakar parcours. Dat is genieten. Dat is pas leven. Zo hard we durven denderen we met onze 6 cilinders over deze paden tussen Estera en Salta. Schitterend! Prachtig! Tientallen kilometers hotseknotsend de stofwolken voorblijven. Zelfs Arie denkt niet aan de homokeneet. Parijs-Dakar in het echt. De paarden, ezels en vogels ontwijkend laten we zien hoe een echte auto bestuurd moet worden. We voelen ons jong en nog jonger. Wij zijn mannen, echte stoere mannen.

170315 gaucho's

Rond of tussen  Buenos Aires en Salta, op een tussenafstand van 1.500 km, liggen van oost naar west de provincies Buenos Aires, Entre Rios, Santa Fe, Santiago del Estero en Salta. Behoudens de stinkstad Rosario van gisteren heeft elke provincie een gelijke naam aan hoofdstad. We zitten inmiddels in Santiago del Estero. Op de weg hier naartoe zagen we duizenden kilometers weidse soyavelden, prairie en wildernis. 

"Ho stop! Hier doen we het voor. Dit moeten we zien." Klinkt het over de wt. Duizenden jonge stiertjes bijeen in benches gemaakt van prachtig wit geschilderde palen. De veiling is gedaan en tientallen vrachtwagens worden geladen met een 40 tot 70 stiertjes. Deze worden door gaucho's ( jawel, kan ook van de bucketlist af) bijeen en de vrachtwagens op gedreven. We nemen, denkend aan die fisher man's friend, alles in ons op. We genieten. We zijn gelukkig.

170315 kilometervreters

U  neme een blanco landkaart, trekken een rechte streep van ongeveer 1000 km en noemen deze weg route national 34. Aan deze weg zijn nagenoeg geen steden of dorpen. Sterker nog er woont geen hond. De vergezichten strekken zich uit met vele

grassoorten zoals pampasgras. U weet wel, die uw buurman ook in zijn voortuin heeft of lampenpoetsersgras en vele andere soorten. Hier en daar een flinke kudde met runderen of paarden en gehuchten  zoals las Palmeras, Tinto en la Virginia. Argentinië is groot. Heel groot. Deze streek is even groot als Duitsland,. Dat 12 keer de grootte van Nederland heeft. Zoals u weet is Argentinië 70 keer groter.

Voordeel van regen is dat zonneschijn erna komt en hoe noordelijker we geraken hoe warmer het wordt. We tikken de 31 graden aan. We rijden 110 per uur op deze rechte provinciale weg de enige obstakels zijn de volgeladen vrachtwagens die maar 80 rijden. Inhalen is geen probleem want tegenliggers zijn er om de enkele kilometer.

Wij genieten van deze eentonige doch afwisselende recht toe recht aan kilometers met gekakel over de walky-talky en gebrom van onze 6 cilinder. Echte mannen genieten van wat komen gaat.

170315 Rosario

We ontwaken op ons stinkbed in dit stinkhotel in deze stinkstad. Stilliggen en slapen was de beste bezigheid. Prijs- kwaliteit verhouding was oke. Het kostte niks en was ook niks. We dromen over onze binnenkomst in de deze griebusstad met 1,3 mio inwoners. Stinkhuizen, stinkbussen en stinkmensen. Harrie is de stoerste en neemt een douche nadat hij een handdoek op de grond gegooid had. Hij wist alleen niet hoe hij de vieze kranen aan moest raken om uit te zetten. Het douchen had trouwens ook geen nut want hij moest nog over de vloerbedekking heen naar zijn koffer en had geen handdoek meer. Straks even voeten wassen. Zwijgzaam eten we ons ontbijt. Nou ja, 2 mini crosantjes en een lauw bakske koffie van een chagrijnige ober. Hap, slik. HOUDOE!  We zijn weg hier. Richting Salta. Daar schijnt het mooi te zijn en hier regent het ook nog !

Dierendag

Na ons ochtendgebed rijden we richting het noord oosten. Bert, met zijn ww netwerk regelt een stop bij Las Lila's Genética. Manuel, een jonge Argentijn laat ons zijn bedrijf met 1200 zeugen zien. Praat volop over uitbreiding naar 10.000 op deze locatie. Ja, hij wel met 2,00 per kilo geslacht. In totaal 40.000 ha grond. Wat KI met stieren en als hobby 200 paarden.  Tsja, boeren onder elkaar. Bert kan morgen naar huis. Missie volbracht.

Toen Theo van die paarden hoorde... Ach, u allen kent Theo ook. Wij mee. Blijkt het een fokkerij te zijn van speciaal lopende paarden. Drie voetjes van de grond. Theo vertelt ons alles over de tultgang en berijd een Peruano de paso.  Toppaarden en duur!  Voor betere uitleg gelieve u tot Theo te wenden. Wij caballero's en Theo een " chalan" op cabaña las lila's. Hij sliep als een hele bos rozen....

Kerk

Beste lezer, u zult allen wel eens naar de heilige Eik zijn geweest. Sommige naar de Sint Jan. Enkele van u naar Lourdes. Nog minder naar Santiago de Compostella. Wij op deze dinsdagochtend naar de vroege 8 uur mis in de kathedraal van Luján. Bert vertelt ons dat er in oktober miljoenen bedevaartgangers te voet van BA hier komen. Toch iets verder van bij ons naar den Bosch. Het is een mooi blauw Mariaku. Franciscus was een dierenvriend. Dat zie je hier, want een tiental straathonden voelen zich thuis tijdens de dienst.

De stad uit

Het gaat ons goed. We genieten. Na een aan onszelf beloofde toeristische stop bij de Tigre Delta. En een live gesprek met Linda. Frenk is tenslotte jarig en stapelgek op haar, verlaten we Buenos Aires. Letterlijk vertaald mooie omgeving. Nou dat klopt.De buitenwijken met mooie gebouwen maar ook griebus veranderen steeds meer in pampas-, en grasvelden We denken een 1e condor te zien, maar was een ander. Peter geniet van het vele pollo transport en de anderen wijzen vooral op andere veetransporten. We voelen ons thuis tussen de vele estancias. Zo van die ranches met heel veel koeien en paarden. U allen kent de magie tussen Theo en paarden. Morgen toch maar eens stoppen. Jammer dat het hier in Lujan om half 8 donker wordt.

Unnun nauto

Wij hebben mensenkennis. Wij zijn fier op ons eigen dat we vrijdagavond al zagen dat Harrie de Haas een toffe jongeman is. We hebben het wagenpark hier in Zuid Amerika aanschouwd de laatste dagen. Peter werd er stil van. Van roestbakken zoals onze en uwe opa reden tot merken als volkswagen. Maar dan de tijga en de gol. Die gol zegt Peter noemen ze bij ons Seat ibiza. Ja. Hij heeft er verstand van. Daarom ook zo stil. Maar zoals gezegd, wij hebben  mensenkennis. Harrie heeft twee kanonnen voor ons gehuurd. Frenk zal nu nog wel achter het stuur zitten van zijne 6 cilinder 3 liter.
De auto's lijken op ons: stevig, stoer en degelijk.

Tango

Herinneringen herleven aan onze Balkan reis. Het was toen dat we met alle geluk in Wenen heel toevallig bij de bier- en wiknfeesten uitkwamen. Vandaag hoppen we on en of de bus. Wat denkt u ? Recht  in dat café waar live tango gedanst wordt. Vult u zelf het vervolg maar in.

En wie is er morgen jarig ?

Evitá Perón

Goed dat Theo zo een wegwijsapparaat van het leger bij heeft. We vinden het graf van Evita Perön zonder moeite. U allen bent bekent met het lied don't cry for me Argentina.
Evita was de 2e vrouw van President Perón. Hij was een deugniet maar zij werd op handen gedragen door de Argentijnen
 Jammer, maar op 33 jarige leeftijd stierf zij aan baarmoederhalskanker in 1982. Week later werd de weduwman afgezet. De nieuwe regering was bang dat Evita als nartelares de toekomst in ging en om een lang verhaal kort te maken werd zij in 2005 bijgezet op een graf waar wij dankzij Theo naartoe liepen.
Hoe klein is de wereld.

Zondag vooraf

goedemorgen beste lezer,
In BA staat geen huis zonder tralies. Dat zegt niks van de huizen maar van de mensen eromheen. Je moet hier blijkbaar goed op je spullen passen. Geen angst, wij hebben Arie. Hier hebben ze voetbal, dan een hele tijd niks en dan kerk en familie, zei Job gisteren. We hebben er zin in.  Theo legt ons uit waarom miss world zo vaak een Argentijnse is. We snappen het.

Boulton desarollos industriales Argentina

Op de bbq bij Boulton

Harrie de Haas is een toffe peer ! Er mankeert helemaal niets aan deze jonge frisse Argentijnse Hollander.  Juan een ferme bbq bakker en Arie kan steeds beter Engels als het later wordt

Op de fiets

11 maart zaterdag

Vandaag gaan we Buenos Aires ontdekken.Bert ronselt een Nederlands sprekende gids. We hebben geluk. Hij is niet alleen. Met 8 KLM-stewardessen die zich een weekend in BA moeten vermaken fietsen we langs de highlights in BA. Hele verhalen horen we over de wijken, Maxima, Italiaanse inslag en Las Malvidas Want Falkland is hier verboden en de Engelsen niet welkom. Job de gids verteld vol passie over Evitá Perón en anderen hier uit de geschiedenis. Harrie weet intussen alles over KLM en vliegtijden.
Theo is meer onder de indruk van de muurschilderingen in la Bocca.
We genieten van de verhalen van Job over het failliesement van Argentinië in 2001. Toch goed dat Bos en Balkenende een paar geleden onze ton per rekening garanderen merkt Peter op.
We zien tango's op straat, de Rio de la Platta en ook de nieuwe mooie wijk Puerto Madeiro.
Wij zijn van die sportieve mannen. De enige die 20 km fietsen ver vond was Frenk. Of zouden die 8 van de KLM enige invloed gehad hebben ?

Het land

Argentinië met 40 miljoen inwoners en 70 malen groter dan Nederland. Pfff. Net iets voor ons. Lekker dunbevolkt.
100 jaar geleden was Argentinië een van de rijkste landen ter wereld. Harrie had gelijk gisteren. Het is vergane glorie hier. Veel betonrot. De inflatie is al jaren dik 40%. Hypotheek niet mogelijk en sparen doen ze hier niet.
Onderwijs en gezondheidszorg gratis. Verder een verrot systeem. Hele dure boodschappen. De mensen hebben het zwaar. Een big mac kostte 10 jaar geleden 7 en tegenwoordig 115 peso. Voor de attente lezer: er gaan 15 peso in een euro.
En dat bij een salaris van 500 € per maand. Had je 30 jaar geleden een grote mond als Argentijn werd je gemarteld, verdoofd en uit een vliegtuig gegooid. De dwaze moeders, tegenwoordig rond de 100 en flink uitgedund, lopen nog elke donderdagmiddag op het playa maya voor het roze paleis. ( nadere info over deze moeders gelieve bij Arie na te vragen en over die vliegtuigen bij Peter)

In de bus

We rijden hier door Buenos Aires en weten alle 6 niet goed of het nu aan het afbrokkelen is of aan het bouwen. Dikke 6 baans wegen, mooie auto's maar ook zo een die in Nederland verboden zijn en onze opa vroeger reed. Toch iets om uit te gaan zoeken. Harrie de Haas pikt ons op. Hij kent ons. Weet dat het niks mag kosten en zet ons gratis in de bus van Juan ( spreek uit Goewaan). We zitten moe, voldaan en vol spanning op de tuinstoelen te wankelen achter in de bus. Stoer. Dat past ons wel. En niet bang. Dat past ons ook. Morgen begint het pas echt.

Beste lezer, of zeggen we beter beste blogbezoeker. Wij zijn trots en blij in uw interesse in onze reis. We zijn erg vereerd om jullie als lezer van deze blog op de hoogte te houden. Speciaal welkom aan Marian. We zijn voornemens om op onregelmatige basis jullie van onze avonturen te vertellen. Als het mogelijk is met dagelijkse updates.

Waarom naar Argentinië

"Wij hebben Maxima leren kennen als een intelligente, mondige vrouw, moedig en trouw aan allen die haar dierbaar zijn..... Mijn man en ik verheugen ons in hun geluk".
Zomaar een samenvatting aan woorden van koningin Beatrix die met prins Claus de verloving van hun oudste zoon kroonprins Willem-Alexander met zijn Argentijnse vriendin Máxima Zorreguita bekendmaakte.

Wij zijn niet van die mannen met zoveel woorden van poëzie. Wij zijn meer van de harde kern en er recht op af. Wij hebben zo onze gedachten over onze huidige koningin en dulden dun Willem. Hij. Ach...
Maradona, Perón, vleesfabrieken, tango, gaucho, de Haas, pampa of Evita. Niets van deze lokte ons in eerste instantie naar Argentinië.  De woorden van Beatrix op 30 maart 2001 zijn toch voor 15 jaar ergens bij ons blijven hangen. Of is het de traan op 2 februari 2002 geweest ? We gaan zien
 Zij mag er wezen en haar ouwe heer is interessant. Vandaag is het zover.
Wij verheugen ons op ons eigen geluk. En zoals Beatrix op dat van Maxima natuurlijk.....

Voorbereiding Condor

Vrijdagmorgen vertrekken we naar Brussel en dan via Madrid naar Buenos Aires.
Daarna schrijven we hier iets.